Πεντακόσια χιλιάρικα στο ντούκου

Επειδή κάποιοι δεν καταλαβαίνουν ή κάνουν, ας το ξαναπιάσουμε το πράγμα απ’ την αρχή. Υπάρχει μια είδηση. Ο Σταύρος Θεοδωράκης επέστρεψε τα χρήματα της επιχορήγησης που εισέπραττε το Ποτάμι. Εν όλω 500.00. Πάμε μια κι ολογράφως να μάς κάτσει καλύτερα. Πεντακόσια. Χιλιαρικα. Ευρώ. Ήταν νομιμότατα αυτά τα λεφτά. Τα δικαιούταν το κόμμα του. Θα μπορούσε χαλαρά να πέφτει το χρήμα, από τώρα και για πέντε ολόκληρα χρόνια. Δηλαδή εκατό χιλιάρικα τον χρόνο. Δηλαδή 8.400 το μήνα. Και ο Θεοδωράκης ως πολιτικόςαρχηγός να τα τσεπώνει, να έχει υπηρεσιακό αμάξι, οδηγούς, φρουρούς και όλα τακομφόρ. Κι επειδή το εκτός Βουλής κόμμα του θα υπολειτουργούσε, η αρχηγάρα θα ζούσε σαν αγάς με τα δικά μας χρήματα. Διότι έτσι πάει το φασόν. Κόμματα εν υπνώσει εισπράττουν για να κάθονται: σου λένε όπα ούτε κλεμμένα τα ‘χω, ούτε μπήκα νύχτα σπίτι σου με το λοστό. Αυτό λέει ο νόμος. Οτι σε μια πτωχευμένη χώρα εγώ δικαιούμαι ένα σκασμό λεφτά - γιατί; Γιατί έτσι.Πού πάνε λοιπόν οι γαμάτες επιχορηγήσεις των αόρατων κομμάτων; Τι καλύπτουν ακριβώς; Καλύπτουν το νοίκι σε ερημωμένα γραφεία που δεν πατάει κανείς. Καλύπτουν φως, νερό, τηλέφωνο σε δωμάτια με σκόνες, νυχτερίδες κι αράχνες γλυκιά μου και μια ληγμένη πορτοκαλάδα στο πρώην ψυγείο. Καλύπτουν μισθούς κομματικών στελεχών που δεν έχουν δουλέψει ούτε ποτέ στη ζωή τους. Διότι ‘τι δουλειά κάνεις ρε Γκρουέζα, μα εγώ είμαι του κόμματος κύριε υπουργέ’.  Τέλος, η κρατική επιχορήγηση αγκαλιάζει στοργικά συγγενείς και φίλους που προσλαμβάνονται ως συνεργάτες ενός γραφείου που ούτε με τζιπιές δεν βρίσκουνκατά πού πέφτει. Για να το συλλάβουμε σε όλο του το μεγαλείο, αυτά τα χρήματα τα παίρνει ο Καμμένος για τους ΑΝΕΛ. Ο Λεβέντης για την Ενωση Κεντρώων. Ο Θεοχαρόπουλοςγια τη ΔΉΜΑΡ. Και δεν είναι τωρινό αυτό. Ανέκαθεν ίσχυε - αν βάλουμε λίγο το μυαλό μας να δουλέψει θα θυμηθούμε του αίσχους τα πρόσωπα και τα πράγματα. Ο Σταύρος Θεοδωράκης ήρθε και χάλασε την πιάτσα του κομματικού all inclusive.  Τα χρήματα που αναλογούσαν στο Ποτάμι, δόθηκαν στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο για να αντιμετωπιστεί το brain drain: να ενισχυθούν, δηλαδή, οικονομικά οι νέοι επιστήμονες που εκπονούν ή ολοκληρώνουν το διδακτορικό τους έτσι ώστε να αποκτήσουν κίνητρο να μείνουν στην πατρίδα τους. Ή μία έκπληξη λοιπόν είναι η πρωτοβουλία Θεοδωράκη. Ή δεύτερη έκπληξη είναι ημούγκα που περιέβαλε την πρωτοβουλία Θεοδωράκη. Εφημερίδες, ιστοσελίδες, κοινωνική δικτύωση, τα Μέσα γενικώς και τα Εξω ειδικώς (τα περισσότερα τουλάχιστον) στην κοσμάρα τους. Ελληνας πολιτικός επιστρέφει νόμιμη επιχορήγηση κι εγώ σού σφυρίζω για να βγεις σου σφυρίζω. Διότι προφανώς δεν συμφέρει το δικό μου κόμμα να αναγνωρίσει τίποτα σε κανέναν κερατά: μια πράξη πολιτικού ήθους θα την προσπεράσω, θα την αγνοήσω, θα την απαξιώσω. Τέτοια χουβαρνταλίκια εμείς τα πνίγουμε μωρά στην κούνια τους, είμαστε για τέτοια τώρα; Να χάσω εγώ την κουρσάρα μου κι η κόρη τη δουλειά της; Μια
δουλειά σούπερ παραγωγική: σηκώνει τηλέφωνα που δεν χτυπάνε σε ένα κόμμα που δεν υπάρχει. Ξεκόλωμα. Το μόνο που απομένει τώρα είναι να περιμένουμε με ζωηρό μη σού πω ενδιαφέροντα υπόλοιπα εκτός Βουλής κόμματα να ακολουθήσουν αυτό το παράδειγμα του Ποταμιού. Αρκετοί καλοβολεύτηκαν στις περιστρεφόμενες καρέκλες δεν πάει άλλοι γκώσαμε. Κι απ’ τη γωνιά μου εδώ στην πίσω σελίδα, θέλω να πω εύγε στον επικεφαλής και στα στελέχη του Ποταμιού για μια πράξη που (θα έπρεπε να) μάς κάνει όλους υπερήφανους. Κοινώς μπράβο ρε Σταύρο.

Ελενα Ακρίτα