Το Ποτάμι και ο Σταύρος

Το παιχνίδι με τις καρέκλες ήταν μεγάλο χιτ τόσο στα παιδικά πάρτι όσο και στο στρατόπεδο Αουσβιτς. Οι παίκτες έπρεπε να είναι όσοι(ὀσες) οι καρέκλες συν ένας. Παίζει μουσική κι όταν σταματάει όλοι πρέπει να καθίσουν. Αυτός που δεν προλαβαίνει και μένει όρθιος χάνει – στα παιδικά πάρτι. Ή εκτελείται – στο Άουσβιτς.

Το ίδιο παιχνίδι παίζεται με τεράστια επιτυχία στη Βουλή των Ελλήνων. Και ειδικά με τα κόμματα που μπαίνουν θριαμβικά, φυλλορροούν εν συνεχεία κι εξαερώνονται στο τέλος μιάς ζωής ατυχησάσης. Κι επειδή η φτώχεια φέρνει γκρίνια, βουλευτές που γι’ αλλού κινήσανε γι’ αλλού, όλως τυχαίως εγκαταλείπουν τα μικρά κόμματα για να στεγαστούν σε μεγαλύτερα. Όλως τυχαίως. Πιο προφυλαγμένα από τις ακραίες καιρικές συνθήκες. Όλως τυχαίως.

Τρία κόμματα έκαναν βουτιά στο κενό τα τελευταία χρόνια. Οι ΑΝΕΛ μπήκαν με 20 βουλευτές και βγήκαν με καρέ για μπιρίμπα. Ο Λεβέντης είναι ο Λεβέντης πάμε παρακάτω. Και το Ποτάμι. Που ο ούριος άνεμος του 2015 τον έστειλε στη Βουλή με δεκαεπτά βουλευτές παρακαλώ. Και σήμερα δεν υπάρχει. Απλώς δεν υπάρχει.

Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τα οικογενειακά της κάθε παράταξης και ποσώς με αφορούν οι μικροί εμφύλιοι που αιματοκυλούν τα κόμματα. Πολλά στελέχη χρέωσαν στον Θεοδωράκη αδιαλλαξία και οίηση. Κατηγόρησαν τον αρχηγό τους ότι παραείναι …αρχηγός να το πω; Μπορεί να είναι κι έτσι. Μπορεί και όχι. Πάντως τα μαζέψανε και φύγανε. Φύγανε γιατί στο κόμμα τους υπήρχε έλλειμμα δημοκρατικού διαλόγου; Φύγανε γιατί το Ποτάμι δεν συνεργάστηκε με τον ένα ή με τον άλλο; Ο καθένας λογικά είχε τους λόγους του, αν και κατ’ εμέ το σίγουρο στασίδι στην επόμενη Βουλή είναι το επικρατέστερο σενάριο. Αν όχι για όλους τουλάχιστον για τους περισσότερους. Και ειδικά εκείνους που ισχυρίστηκαν πως το Ποτάμι άλλαξε. Ενώ είχαν αλλάξει εκείνοι.

Κι αυτό είναι το πιο εντυπωσιακό. Ότι το Ποτάμι δεν άλλαξε. Τις ίδιες θέσεις που παρουσίασε το 2014, τις ίδιες θέσεις υπερασπίστηκε μέχρι σήμερα. Το ’14, στην ιδρυτική του διακήρυξη ζήτησε τη δραστική μείωση των βουλευτικών εδρών. Έμεινε πιστό στη θέση αυτή μέχρι το τέλος. Το ίδιο και με τον διαχωρισμό κράτους-εκκλησίας. Το ίδιο για την καύση νεκρών. Για τα δικαιώματα των ανθρώπων με αναπηρία και χρόνια νοσήματα σε μια χώρα που τους στερεί τις ίσες ευκαιρίες στην προσβασιμότητα, το περιβάλλον, την ποιότητα ζωής. Για το σύμφωνο συμβίωσης. Για το δικαίωμα στη διαφορετικότητα και – πολύ σημαντικό – υπερψήφισε καθαρά και ξάστερα τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας των διεμφυλικών προσώπων. Μίλησε για διαφάνεια και για συρρίκνωση του κομματικού κράτος. Αυτά υποστήριξε από την αρχή, αυτά υποστήριξε μέχρι τέλους.

Δίχασε η στάση του Θεοδωράκη στο one night stand του με το ΚΙΝΑΛ. Δεν είχε βλέπεις την ευλυγισία του Θεοχαρόπουλου που σαν την πεταλουδίτσα πέταξε ανέμελα από τη ΔΗΜΑΡ στο ΚΙΝΑΛ κι από κει στο ΣΥΡΙΖΑ. Όπως τόσοι και τόσοι άλλοι για να μην τον αδικώ τον άνθρωπο. Γιατί ο Θεοδωράκης αποχώρησε από αυτή την ευκαιριακή συμμαχία, δεν το γνωρίζω. Είχε ο Σταύρος το σύνδρομο του αρχηγού και δυο αφεντικά στην ίδια μασχάλη δε χωράνε; Ήταν ιδεολογικά αλλά ντ’ αλλού με τη Φώφη, βλέπε Πρέσπες μεταξύ πολλών άλλων; Και τα δυο αυτά μαζί; Δεν ξέρω δεν απαντώ και δεν είναι και η δουλειά μου άλλωστε.

Εν κατακλείδι ωστόσο, υπάρχουν κάποιοι λόγοι που για την πορεία του Ποταμιού και την παραίτηση του αρχηγού του, στενοχωρηθήκαμε πολλοί περισσότεροι από όσους το ψηφίσανε. Και είναι καλοί λόγοι. Προσωπικά θα μου λείψει ο καθαρός, επίμονος και κοφτός λόγος του Σταύρου Θεοδωράκη. Κι ας μην τον ψήφισα ποτέ. Με όλα τα καλά και τα στραβά του, το Ποτάμι θα λείψει από το ελληνικό κοινοβούλιο. Και δεν θέλω καν να διανοηθώ ποιοι θα πάρουν τη θέση του.

Παρά τα λάθη όμως, τα στερνά τιμούν τα πρώτα κύριε Θεοδωράκη. Καλή συνέχεια σε ό,τι κάνετε.

Έλενα Ακρίτα

Οι αληθειες να λεγονται...