Losing my religion

             

Ο κόσμος όπως τον ξέραμε δεν είναι πια ο ίδιος. Πλέον εδώ μέσα γίνονται Σόδομα και Γόμορρα.
Ο Τσίπρας τα ‘χωσε στο ΚΚΕ κι ο Καμμένος τα ‘χωσε στον Τσίπρα.
Ο Δένδιας με τη στάση του απέναντι στην Χρυσή Αυγή, έβαλε τα γυαλιά σε όλους τους ΝΔκράτες συναδέλφους του. Κι ας μην τον ονομάτισε καν ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην ομιλία του - είμαστε τώρα για να χάνουμε ψήφους;
Η Φώφη Γεννηματά κεντάει τι να λέμε. Δεν θέτει λέει ζήτημα κομματικής πειθαρχίας και μετά διαγράφει τον Θεοχαρόπουλο της ΔΗΜΑΡ. Είναι περίπτωση η γυναίκα, με τη φόρα που έχει πάρει θα διαγράψει και τον μακαρίτη τον Αντρέα Παπανδρέου.
Ο Σταύρος Θεοδωράκης έκανε, κατά την ταπεινή μου γνώμη, την πιο αξιοπρεπή διαχείριση της ενδοκομματικής του κρίσης. Παρέμεινε μέχρι τέλους πιστός στις διακηρύξεις του Ποταμιού. Λίγοι, ελάχιστοι πολιτικοί πράττουν κατά συνείδησιν κι εγώ τουλάχιστον – που δεν τον ψήφισα - του βγάζω το καπέλο.

Νομίζω πως όλη αυτή η χιονοστιβάδα εξελίξεων προκλήθηκε από την κοσμοϊστορικής βαρύτητας δήλωση του Κώστα Καραμανλή. Την γραπτή.  Αυτές οι λίγες λέξεις ήταν μια γροθιά για το πολιτικό κατεστημένο.  Πείτε μου λίγο, μπορεί κάποιος να βαρεθεί διαβάζοντας δυο μόνο παραγράφους; Ε ναι λοιπόν, μπορεί. Εγώ αυτό το ‘χω ξαναπάθει μόνο σε φυλλάδιο συναρμολόγησης του ΙΚΕΑ.

Ο Καραμανλής μίλησε και ο κόσμος όπως τον ξέρουμε δεν είναι πια ο ίδιος. Όποιος διάβασε την δήλωσή του, διαπίστωσε πώς δεν εκφέρει καν προσωπική άποψη για την Συμφωνία των Πρεσπών. Λέει πρώτον πώς καλά τα είπε η Ντόρα Μπακογιάννη και δεύτερον ότι καλά τα είπε η ΝΔ. Κι ότι η κυβέρνηση έπρεπε να ‘ακούσει’ τους πολίτες για να μην έχουμε λέει οξύτητες. Αυτό. Δεν καταθέτει ποτέ και πουθενά την δική του άποψη για τις Πρέσπες.
Κι όχι τίποτα άλλο, διέψευσε έτσι και τις ελπίδες του Απόστολου Γκλέτσου που δήλωσε πως ο Καραμανλής ‘είναι ο μόνος Έλληνας που μπορεί να μας σώσει’: δια της σιωπής του προφανώς.
Διότι ‘ο μόνος Έλληνας που μπορεί να μας σώσει’ εννιά χρόνια τώρα, δεν έχει πει μία λέξη. Τη μία τη λέξη που ‘χει στα χείλη μπλέξει και δεν τολμά να βγει δεν την έχει πει: από το 2009 ούτε που τον είδε ούτε που τον άκουσε το βήμα της Βουλής. Κι ας είναι ακόμα βουλευτής . Κι ας εισπράττει ακόμα την σχετική αποζημίωση.
Μην τα θυμόμαστε και συγχυζόμαστε, όμως ο μέγας ηγέτης διόριζε και ξόδευε σαν να μην υπάρχει αύριο – όπως και δεν υπήρξε, άλλωστε. Ήξερε ήδη από τον Προβόπουλο τα θλιβερά μαντάτα. Ήξερε πως από το 2004, έπρεπε να έχει κάνει τα κουμάντα του. Να σφίξει ζωνάρια τότε για να υπάρχουν ζωνάρια τώρα. Ήξερε πως το έλλειμμα είχε ξεπεράσει τα 25 δις, ήξερε πως τα κεφάλια της Λερναίας Ύδρας ωχριούσαν  μπροστά στους διορισμούς.
Ο Καραμανλής ήξερε ότι το καράβι πήγαινε στα βράχια και πως οι σωστικές λέμβοι ήταν τρύπιες. Ήξερε τις μανούβρες που όφειλε να κάνει με το πηδάλιο του σαπιοκάραβου. Ήξερε και δεν τις έκανε.  Και θα ‘ρθει τώρα να μας σώσει. Με το φυλλάδιο του ΙΚΕΑ.
Ο κόσμος όπως τον ξέραμε δεν είναι πια ο ίδιος. Εμείς όπως μάς ξέραμε δεν είμαστε πια οι ίδιοι.  Έχουμε αποσυντονιστεί, έχουμε παραζαλιστεί, έχουμε ξεχάσει κι αυτά που μάθαμε. Μόνο ένα τραγούδι θυμόμαστε, έστω και παραφρασμένο.
That's us in the corner
That's us in the spotlight
Losing our religion.
(συγκρότημα R.E.M., δίσκος ‘Out of time’, 1991)
Υ. Γ. Μη μου πείτε μερικοί «για τους άλλους γιατί δεν λες;» Για τους ‘άλλους’ (Παπανδρέου και ΣΙΑ) έχω γράψει στα ΝΕΑ άπειρες φορές. Ψάξτε το, scripta manent.


                            Έλενα Ακρίτα