Ο ξυλοδαρμός ενός ντελιβερά

             

Ο κύριος Τάσος Τοπαλίδης είναι διανομέας τροφίμων στους Αμπελόκηπους Θεσσαλονίκης. Νέος άνθρωπος 36 χρονών, πατέρας ενός 9χρονου παιδιού. Πριν μερικές μέρες, ξυλοκοπήθηκε με σιδηρογροθιές από τον πρώην εργοδότη του και νοσηλεύτηκε σε άθλια κατάσταση στο νοσοκομείο - αν δείτε φωτογραφίες θα φρίξετε. Ο λόγος του ξυλοδαρμού είχε να κάνει λέει με κάποια άδεια ασθενείας που είχε ζητήσει ο κ. Τοπαλίδης. Όχι ότι αυτό έχει την παραμικρή σημασία. Τίποτα δεν δικαιολογεί έναν ξυλοδαρμό. Τίποτα και ποτέ και για κανέναν λόγο δεν απλώνουμε χέρι σε άνθρωπο, σε ζώο, σε κανέναν, τελεία και παύλα.

Μοναδική εξαίρεση αν είσαι μαγαζάτορας και ξυλοκοπείς διανομέα τροφίμων. Δηλαδή ντελιβερά. Ε τότε δικαιολογείσαι. Ξέρετε, ένας ντελιβεράς δεν θεωρείται και σπουδαίο πρόσωπο. Ανεξαρτήτως αν έχει οικογένεια να θρέψει, αν έχει ήθος, ποιότητα, ευγένεια. Ο ντελιβεράς δεν είναι τίποτα σπουδαίο σιγά τώρα. Είναι εκείνος που, όταν καλούμε το μαγαζί επειδή άργησε η παραγγελία, μάς απαντούν:
«Το παιδί είναι στο δρόμο».
Το παιδί. Όχι ο διανομέας. Όχι ο υπάλληλος. Το παιδί. Ο (κάθε) κ. Τάσος Τοπαλίδης οικογενειάρχης και πατέρας, είναι ‘το παιδί’. Σαν τα ηλικιωμένα γκαρσονάκια στα παλιά μαγέρικα που τους φώναζαν ‘παιδί πιάσε μια παγωμένη’.

Ο ντελιβεράς είναι ‘το παιδί’ που βρίζουμε όταν καθυστερεί η παραγγελία μας. Το ‘παιδί’ που άργησε όχι γιατί είχε κίνηση, όχι γιατί είχε λάθος διεύθυνση ή χτύπησε λάθος κουδούνι. Άργησε επειδή πήγε στα μπουζούκια να πετάξει γαρύφαλλα, τέτοιος είναι. Είναι ‘το παιδί’ που αφήνουμε να ξεροσταλιάζει στον ψόφο και στο λιοπύρι μέχρι να πάρουμε τα πόδια μας και ν’ ανοίξουμε. Είναι το ‘παιδί’ που του πιάνουμε κουβέντα γιατί βαριόμαστε κι ας σκοτωθεί μετά στο δρόμο για τις παραγγελίες των επόμενων. ΚΙ εννοείται πως είναι αυτός που φταίει γιατί η πιτσαρία ξέχασε τις ελιές στην παραγγελία σου: λογικά πήρε μια μια τις ελίτσες και τι έβγαλε γιατί είχε και τον άπειρο ελεύθερο χρόνο για φάρσες.

‘Το παιδί’ είναι ο άνθρωπος που κυριολεκτικά ζει από το φιλοδώρημά μας - δείτε λίγο τι παίρνουν απ’ το μαγαζί κι ας ξεσκίζονται στη δουλειά. Είναι αυτός στον οποίον ξεσπάμε πάνω του επειδή δεν έχουμε να πληρώσουμε τη δόση του δανείου. Που του ξεφωνίζουμε γιατί (θεωρούμε πώς) μας παίρνει. Φοβάται μη χάσει τη δουλειά του και δεν μπορεί να  μας απαντήσει. Ή μάλλον μια χαρά μπορεί, αλλά κρατιέται με τα δόντια. Αν εμείς τα βλήματα παραπονεθούμε στην επιχείρηση, θα τον απολύσουν και πίσω του περιμένουν ουρά για να πάρουν τη θέση του.
Κι εσύ από τη μεριά σου καλέ μου πελάτη, όταν ανοίγεις τη ρημαδοπόρτα στον διανομέα μίλα σαν άνθρωπος. Ανοίγεις μουτρωμένος, αρπάζεις την πίτσα, ένα ευχαριστώ δεν λες, φιλοδώρημα δεν δίνεις και του βροντάς την πόρτα στα μούτρα. Ξέρεις, δεν φταίει αυτός που σε απέλυσαν. Δεν φταίει αυτός που οι εισπρακτικές εταιρείες σε ξεφτιλίζουν στο τηλέφωνο. Δεν φταίει αυτός που η σύνταξη της μάνας σου πήγε στο εικοσάευρο.

Για τον Τάσο Τοπαλίδη η Επιτροπή Αγώνα Διανομέων εξήγγειλε δυναμικές κινητοποιήσεις:
 «Δεν γίνεται να υπάρχει απλήρωτη κι ανασφάλιστη εργασία και να τρώμε και ξύλο από πάνω».
Ορισμένοι ‘εργοδότες’ από την κόλαση δεν ελέγχονται. Δεν καταγγέλλονται στην εφορία για φοροδιαφυγή, δεν καταγγέλλονται στο ΙΚΑ για την ανασφάλιστη εργασία, δεν πληρώνουν, τρομοκρατούν και βιαιοπραγούν. Κακώς τους αποκαλούμε ‘εργοδότες’, επιστάτες με τον βούρδουλα σε φυτείες σκλάβων είναι το επάγγελμά τους. Και παίρνουν στο λαιμό τους και τους επαγγελματίες που πάν να βγάλουν τίμια το ψωμί τους.
Υ. Γ. Συγγνώμη, το ονοματάκι του τύπου που έστειλε τον Τάσο στο νοσοκομείο, γιατί δεν αναφέρεται πουθενά; Και γενικώς σπάνια αναφέρονται τα περισσότερα ονόματα των δραστών. Γιατί άραγε; Απλώς ρωτάω. 

                            Έλενα Ακρίτα