Η γλυκούλα Μιράντα Ξαφά

   
         
Την αλήθεια θα την πω, της έχω μεγάλη αδυναμία αυτής της γυναίκας. Έχει αυτό το πράο, το καλοσυνάτο, το ευπροσήγορο που σε γεμίζει ζεστασιά και σε κάνει να πιστεύεις σε έναν καλύτερο αύριο. Το βλέμμα της στάζει γλύκα, σου έρχεται να κουρνιάσεις στην αγκαλιά της γιατί αγάπη μου, μερικοί άνθρωποι είναι χαρισματικοί τέρμα. Εκπέμπουν ένα φως, μία λαμπρότητα, ένα μεγαλείο ψυχής.  Όπως η Μιράντα Ξαφά.
Γι’ αυτό δεν μπορώ να πιστέψω την δήλωση που έκανε για περαιτέρω περικοπή συντάξεων. Όπου ‘περαιτέρω περικοπή συντάξεων’ σημαίνει όσο έζησες έζησες κι ό,τι πήρες πήρες. Πλέον θα πηγαίνεις να πληρωθείς και το ΑΤΜ κι αυτό θα σου βγάζει μισό ντενεκέ λάδι, μπομπότα και μεταξωτές κάλτσες με ραφή – ο λατρεμένος vintage συνδυασμός των μικροσυνταξιούχων.
Μάλλον της ξέφυγε της αναλύτριας η δήλωση αυτή διότι δεν μοιάζει για τέτοιος άνθρωπος με ειδοποιούν τώρα από το κοντρόλ. Μια κακιά στιγμή ήταν, λογικά από την πικρία της που έβαλαν φυλακή τον Γιάννο Παπαντωνίου. Ίσα που ράφτηκε η γυναίκα για να προλογίσει το βιβλίο του και ορίστε τώρα τζάμπα το ταγιέρ το πρενς ντε γκαλ.

Η Μιράντα Ξαφά θεωρεί πώς όποιος διαφωνεί μαζί της, πρώτον είναι déclassé και δεύτερον λαϊκίζει οικτρά.  Έχει μια γλυκούλα αντίληψη πως απέναντί της βρίσκεται ετοιμοπόλεμο ένα ασκέρι πλιατσικολόγων έτοιμο να της επιτεθεί. Ένας όχλος που βρίζει, φτύνει στο πεζοδρόμιο, δέρνει, μουντζώνει, βιάζει παρθένες και κλέβει εκκλησίες. Κι όλο αυτό το αστοιχείωτο σκουπιδολόϊ την έχει βάλει στο μάτι και την μάχεται για τις ιδέες της.
Την Μιράντα Ξαφά τώρα αυτό. Που έχει ξεστομίσει το αλήστου μνήμης: «Η Ελλάδα κάνει σαν αυτιστικό παιδί που έχει πρόβλημα κατανόησης».
Πάμε άλλη μια. «Η Ελλάδα κάνει σαν αυτιστικό παιδί». Είπε η επιτομή της πολιτικής ορθότητας παρομοιάζοντας την οικονομική κρίση με μια σοβαρή αναπτυξιακή διαταραχή. Αγνοεί, αδιαφορεί ή απλώς προσπερνά  το γεγονός πως ιατρικοί όροι δεν επιτρέπεται να χαρακτηρίζουν κοινωνικοοικονομικά φαινόμενα; Δεν το γνωρίζω. Αυτό που γνωρίζω είναι πως σοβαροί άνθρωποι αυτό δεν το κάνουν ποτέ.

Ο αυτισμός, η διπολική διαταραχή, η κατάθλιψη, η σχιζοφρένεια, η ψύχωση, η νοητική υστέρηση δεν είναι πολιτικό γιογιό στα χέρια κανενός. Όταν υπάρχουν κοινωνικές ομάδες που νοσούν, δεν χλευάζουμε τους πάσχοντες, τελεία και παύλα. Όπως δεν περιθωριοποιούμε, δεν γκετοποιούμε ανθρώπους με βάση την φυλή, την υγεία, το χρώμα, το φύλο, τον σωματότυπο, την ηλικία και τις επιλογές τους.
Κι εννοείται πως δεν υπάρχει ‘υπερβολική πολιτική ορθότητα’. Η ελευθερία της έκφρασης δεν πλήττεται όταν ο δημόσιος και ιδιωτικός λόγος λειτουργεί ως ομπρέλα προστασίας σε κοινωνικές ομάδες. Άκου ‘φονταμενταλισμός’ η αυστηρότητα του ορθού λόγου απέναντι στον φασισμό της λεκτικής βίας.

Όλα όσα υποστηρίζει η Μιράντα Ξαφά περί μνημονίων, συντάξεων και περικοπών είναι αναφαίρετο δικαίωμά της. Όπως είναι δικαίωμα μου να μην παίρνω στα σοβαρά άτομα που συνειδητά ευτελίζουν κοινωνικές ομάδες  και μετρούν το μπόι των ανθρώπων. Είτε κάθονται σε καρέκλα του ΔΝΤ είτε στρώνουν το κρεββάτι του Προκρούστη. Τα σέβη μου.

Υ.Γ. Επειδή αναφέρθηκα στην αναβληθείσα παρουσίαση βιβλίου, στον προφυλακισμένο Γιάννο Παπαντωνίου περαστικά να ευχηθώ ολόψυχα. Δεν αρρώστησε ακόμα αλλά πού θα πάει, θα αρρωστήσει κι αυτός.


                            Έλενα Ακρίτα