Ενα ευαισθητο διηγημα του φιλου Τασου Βαλμα

Ο κυρυος U



  Ο κύριος U ήταν ένας καλοσυνάτος αλλά και  ιδιόρρυθμος τύπος. Ο κύριος U από μικρό παιδί αγαπούσε πολύ τα γιορτινά λαμπάκια. Αν το μπορούσε θα στόλιζε με αυτά τα μικροσκοπικά φωτάκια τις γκρίζες πόλεις του κόσμου, όλο τον χρόνο. Αφού όμως αυτό δεν ήταν δυνατόν πάντα περίμενε τα Χριστούγεννα πως και πως. Σαν έμπαινε το φθινόπωρο αυτός ανυπομονούσε να έρθει ο Νοέμβριος και επιτέλους να δει τους δρόμους να φωτίζονται από τα πολύχρωμα λαμπιόνια, την πόλη στολισμένη με αστέρια, δέντρα και καραβάκια. Σαν τελείωναν οι γιορτές παρακαλούσε την μαμά του να αφήσει έστω για λίγο ακόμη το στολισμένο δεντράκι στο σαλόνι, με τους  φωτεινούς Αγιοβασίληδες. Εκείνη όμως πάντα του αρνιόταν, “Όχι παιδί μου, τέλειωσαν οι γιορτές θα μας περάσουν για τρελούς”.
  Όταν μεγάλωσε στο σπίτι του είχε φτιάξει ένα δικό του κόσμο. Το είχε στολισμένο όλο τον χρόνο με λαμπάκια. Μικρά, μεγάλα σε σε διάφορα σχέδια βρίσκονταν γύρω από πόρτες και παράθυρα. Τα τελευταία χρόνια ζούσε μόνος του στον τελευταίο όροφο μιας επταώροφης πολυκατοικίας και απ' το μπαλκόνι του μπορούσε να βλέπει όλη την πόλη.         
  Τα χειμωνιάτικα βράδια των γιορτών όταν όλα ήταν στολισμένα, ο κύριος U πολλές φορές ξενυχτούσε για να κοιτάει με το τηλεσκόπιο του μια τα γιορτινά λαμπάκια στις πιο μακρινές γωνιές της πόλης του και μια τα αμέτρητα αστέρια που στόλιζαν τον απέραντο ουράνιο θόλο.   
   Όταν περνούσε η πρωτοχρονιά και μέχρι τα Θεοφάνεια που σιγά σιγά οι άνθρωποι ξεστόλιζαν τα σπίτια τους και έσβηναν τα φώτα, εκείνος ήταν πολύ λυπημένος που όλα θα γινότανε και πάλι μουντά. Τότε έκανε μεγάλες βόλτες σε όλη την πόλη με το αυτοκίνητο του και χαιρόταν αν έβλεπε κάποιο σπίτι στολισμένο. Πραγματικά ένοιωθε μεγάλη οικειότητα για όποιον ζούσε εκεί.        
  Ο κύριος U πουλούσε ελαστικά γάντια σε εργοστάσια τροφίμων, δεν του άρεσε όμως καθόλου αυτή η δουλειά αλλά του έδινε χρήματα για να ζει. Η αλήθεια είναι ότι είχε μια άλλη αγάπη. Από μικρός του άρεσε να κατασκευάζει στην φαντασία του μηχανές που θα έκαναν τα πιο τρελά πράγματα που θα μπορούσε να σκεφτεί κάποιος. Όταν μεγάλωσε σπούδασε ηλεκτρονικός και κατασκεύαζε διάφορες περίεργες συσκευές, μα κανείς δεν τις είχε δει ποτέ. 

                                                                                     ***

  Εκείνο το χειμωνιάτικο πρωινό η γειτόνισσα του στον πρώτο όροφο είχε γριπωθεί για τα καλά και ο κύριος U που ήταν φίλος με τον μπαμπά της προθυμοποιήθηκε να πάει αυτός την κόρη της στο δημοτικό σχολείο. Είχαν περάσει οι γιορτές και πια προς απογοήτευση του κυρίου U η πόλη ήταν και πάλι μουντή. Περνώντας όμως μπροστά από ένα μικρό καφέ λίγο πριν το σχολείο ο κύριος  U αναφώνησε με ενθουσιασμό, “Κοίτα, έχει αφήσει αναμμένα τα λαμπάκια...” 
“Γιατί; Αφού πέρασαν οι γιορτές.” του απάντησε η μικρή κάπως ενοχλημένη. “Εμένα μου αρέσει που τα άφησε, μακάρι να λάμπουν και για όλο τον χρόνο” ανταπάντησε κεφάτος ο κύριος U. “Όχι είναι βαρετά, καλοκαίρι με φωτάκιααααα...” διαμαρτυρήθηκε η μικρή. Ντριννννννν... Ντριννννννν... Το κουδούνι του σχολείου ήχησε και αμέσως έτρεξαν να προλάβουν την σιδερένια πόρτα που έκλεινε στις 8.10 ακριβώς.  Η μαμά της είχε κρεβατωθεί για τα καλά και έτσι όλη την υπόλοιπη εβδομάδα οι δυο τους περνούσαν μπροστά από το μικρό καφέ και πάντα διαφωνούσαν για τα αναμμένα λαμπάκια. Ο κύριος U το διασκέδαζε αφάνταστα και το ίδιο φαινόταν να το απολαμβάνει και η μικρή που γελούσε με την καρδιά της. Για αυτό και ζήτησε από την μητέρα του παιδιού,  “Αν δεν σας πειράζει πριν την δουλειά μου θα πηγαίνω εγώ την μικρή στο σχολείο”.   Η μαμά που έβλεπε πόσο καλά τα πηγαίνουν και διασκέδαζε και η ίδια αφάνταστα με την διαφωνία τους συμφώνησε και έτσι κάθε πρωί οι δυο τους συνέχισαν να “μαλώνουν” έξω από το μικρό καφέ. Ο κύριος U απολάμβανε την διαφωνία τους, αλλά και το να είναι αυτός ο τρελούτσικος μικρός και η μικρή να μιλάει με την φωνή της λογικής των μεγάλων.  Λίγο καιρό μετά, ένα ανοιξιάτικο πρωινό του Μάη, πάνω που ο κύριος U ετοιμαζόταν να πει πόσο πολύ του άρεσαν τα αναμμένα λαμπάκια, είδε το μικρό καφέ κλειστό. Κοίταξε τα σβησμένα λαμπάκια ξανά και ξανά, το εσωτερικό του μαγαζιού ήταν θεοσκότεινο και άδειο. Λυπήθηκε τόσο πολύ που έχασε το κέφι του, δεν πήγε στην δουλειά του προσποιούμενος ότι ήταν άρρωστος. Ρώτησε και έμαθε πως το μαγαζάκι είχε κλείσει για πάντα αφού ο ιδιοκτήτης δεν έβγαζε ούτε τα έξοδα του. Τις επόμενες ημέρες μέχρι το σχολείο ο κύριος U δεν έλεγε κουβέντα. Η μικρή καταλάβαινε το πόσο πολύ είχε στεναχωρηθεί.   Πέρασαν οι μέρες και έφτασε το τελευταίο πρωινό, πριν κλείσει το σχολείο για τις καλοκαιρινές διακοπές. Ενώ ετοιμαζόταν να της βάλει την σχολική τσάντα στην πλάτη η μικρή τον κοίταξε, “και εμένα μου λείπουν τα λαμπάκια”, του είπε με ειλικρίνεια. Άνοιξε την τσάντα της και έβγαλε από μέσα ένα μπουκαλάκι. “Να κοίτα, εδώ μέσα έχει πολλά, πολλά, μικρά φωτάκια”. Το πρόσωπο του κυρίου U έλαμψε από ένα τεράστιο χαμόγελο !!!    
   Γυρνώντας στο σπίτι του πήρε τηλέφωνο στην δουλειά του και παραιτήθηκε. Έπειτα τρισευτυχισμένος άνοιξε τα ντουλάπια του γραφείου που τα είχε εδώ και χρόνια κλειδωμένα. Μέσα ήταν καλά φυλαγμένες όλες οι περίεργες μηχανές του και τα επιστημονικά βιβλία του. Τα μελέτησε για μήνες και πέρασε άγρυπνος ένα σωρό νυχτιές στο μπαλκόνι του παρέα με τ' αστέρια. Έψαξε σε όλο τον κόσμο για ένα σωρό περίεργα υλικά, όμως το πιο απλό και σημαντικό το είχε κοντά του, σε ένα μπουκαλάκι...

                                                                            ~~~

   Γύρω γύρω το δωμάτιο έλαμπε από τα πολύχρωμα λαμπάκια που στόλιζαν όχι μόνο αυτό το δωμάτιο αλλά και όλο το σπίτι της γιαγιάς. Η ηλικιωμένη γυναίκα κοίταξε τα εγγονάκια της που καθόταν γύρω της μαγεμένα και συνέχισε την ιστορία,
- Τον Σεπτέμβρη την ημέρα που άνοιγαν τα σχολεία δεν είδα τον κύριο U. 
- Γιαγιάκα, γιαγιάκα εσύ ήσουν το κοριτσάκιιιιιι; Ρώτησαν έκπληκτα όλα μαζί τα παιδιά που τόση ώρα άκουγαν σιωπηλά την γιαγιά να τους αφηγείται την ζωή του κυρίου U. Η γιαγιά χαμογέλασε και συνέχισε,
- Στεναχωρήθηκα πολύ μα η μαμά μου, χαμογελώντας μου είπε ότι ο κύριος U είχε δουλειά και ότι να μην στεναχωριόμουν γιατί θα τον έβλεπα πολύ σύντομα. Πηγαίναμε στο σχολείο για τον αγιασμό, θα έπρεπε να χαίρομαι που θα έβλεπα τους φίλους μου μετά το καλοκαίρι, όμως περπατούσα σκυφτή, ήμουν τόσο λυπημένη για εκείνον. Θα έφταιγε σίγουρα εκείνο το μαγαζί και τα σβησμένα λαμπάκια, σκεφτόμουν σε όλη την διαδρομή. Σε μια στιγμή άκουσα, “Παρακαλώ περάστε”, ήταν η φωνή του κυρίου U. Δεν πίστευα στα μάτια μου, λίγο πριν φτάσω στο σχολείο είδα το πιο εκπληκτικό πράγμα που θα μπορούσα να φανταστώ. Το μικρό καφέ ήταν πια ολοφώτεινο, ο κύριος U ήταν μπροστά στην είσοδο και με περίμενε. Ήταν ένα πανέμορφο μαγαζάκι βγαλμένο λες από όνειρο, είχε τα πιο όμορφα λαμπάκια που είχα δει στην ζωή μου και αμέτρητες φωτιζόμενες κατασκευές, σε ότι σχέδιο θα μπορούσε να φανταστεί κανείς. Κοιτούσα σαν μαγεμένη όλα αυτά τα πανέμορφα πράγματα και κάθε τόσο έτριβα τα μάτια μου. “Η χρυσόσκονη σου έγινε αστερόσκονη” μου είπε χαμογελώντας.        Για πολλά χρόνια ο κύριος U κρατούσε το μαγαζί του ανοικτό όλο τον χρόνο, ακόμα και μέσα στο κατακαλόκαιρο πρωί βράδυ βρισκόταν εκεί. Ήθελε οι άνθρωποι να πιστέψουν πως μπορούμε να εκπληρώσουμε τα όνειρα μας, πως αξίζουμε όλοι μας μια καλύτερη ζωή, πιο φωτεινή, πιο χαρούμενη. Οι πελάτες του ήταν στην αρχή από την πόλη μας και έπειτα που η φήμη του μεγάλωσε, άνθρωποι από όλη την χώρα περνούσαν να δουν το μαγαζάκι και τα καταπληκτικά φωτάκια του. Όμως όχι μόνο για αυτό, ζητούσαν να τον ακούσουν να μιλάει για τον εκπληκτικό του κόσμο και για τα όνειρα του για έναν καλύτερο κόσμο που θα ξεκινήσει μέσα από το κάθε παιδί, όπως το δικό του όνειρο. Τον ρωτούσαν να τους πει για την εφεύρεση του, “την λάμπα των αστεριών” που δώρισε σε όλα τα κράτη και κατάφερε να φωτιστούν δωρεάν τα σπίτια σε όλο τον κόσμο και να φτιαχτούν τα πιο όμορφα λαμπάκια που δεν χρειάζονταν ηλεκτρισμό,
“Λίγο νερό, χρυσόσκονη και μια μεγάλη αγκαλιά U αρκούν για να μαζέψεις το φως των αστεριών”
  Ο κύριος U ήταν πολύ ευτυχισμένος για όλα αυτά τα όνειρα που έγιναν πραγματικότητα μα και γιατί είχε παντρευτεί την αγαπημένη του. Η γυναίκα του πολύ σύντομα του χάρισε ένα πανέμορφο κοριτσάκι που αγαπούσε πάρα πολύ, όμως δεν είχε ακόμη εκπληρώσει όλα του τα όνειρα.  Δεν άργησε να καταφέρει και την πιο παλιά του επιθυμία. Το παιδικό του όνειρο έγινε πραγματικότητα και μπόρεσε να στολίσει μόνος του όλη την πόλη, για πάντα. Ένα καλοκαιρινό βράδυ όσοι είχαν μείνει στην πόλη είδαν ξαφνικά ότι πιο εκπληκτικό θα μπορούσαν να φανταστούν. Μεγάλοι ηλεκτρικοί φακοί σε σχήμα U πάνω στα πιο ψηλά κτίρια  μάζευαν το φως από τα αστέρια μακρινών γαλαξιών και το δυνάμωναν χίλιες και δέκα χιλιάδες φορές. Οι δρόμοι, τα κτίρια, τα βουνά και η θάλασσα γέμισαν από το φως και τα χρώματα των πιο αρχαίων αστεριών του ουρανού μαγεύοντας μικρούς και μεγάλους...  

- Αυτή ήταν παιδιά μου η ιστορία του εκπληκτικού κυρίου U που σίγουρα όλοι θα τον θυμόμαστε για τις εφευρέσεις του, όμως θα τον θυμόμαστε και γιατί μας έδειξε ότι μπορούμε να πραγματοποιήσουμε ακόμη και τα πιο τρελά μας όνειρα, φτάνει να το προσπαθήσουμε. 
- Γιατί γιαγιά τον έλεγαν κύριο U; Την ρώτησε ο πιο μεγάλος εγγονός της, ο Αλέκος, που πήγαινε Τετάρτη δημοτικού. 
- Όποιος έβλεπε τον κύριο U να γράφει, θα τρελαινόταν με τα ορθογραφικά του λάθη.  Δεν ήταν όμως ορθογραφικά λάθη, απλώς σε κάποιες λέξεις που αυτός ήθελε αντικαθιστούσε όλα τα ι, η, ει, οι, με το γράμμα ύψιλον (υ). Έτσι την λέξη αγάπη, την έγραφε αγάπυ, την οικογένεια, υκογένυα, την λέξη αλληλεγγύη εκείνος αλλυλεγγύυ, το μαζί, μαζύ... 
- Μα γιατί γιαγιά; Φώναξαν έκπληκτα όλα τα εγγονάκια της. 
- Γιατί από μικρός όταν μάθαινε να γράφει, η μαμά του, του είχε πει ότι το γράμμα υ είναι μια ανοικτή αγκαλιά, μια αγκαλιά για όλους. Έτσι όταν στο σχολείο η δασκάλα έγραψε στον πίνακα αγκαλιά, αυτός έγραψε αγκαλυά στο τετράδιο του. Λάθος τον διόρθωσε η δασκάλα μα αυτός επέμενε ότι όλα τα ιιιιιιηηηηειιιιιοιιιιι αυτός θα τα έγραφε υυυυυυυυυ που έμοιαζε σαν αγκαλ(υ)ά.  Και δεν το άλλαξε ποτέ αυτό, μέχρι τα βαθειά του γεράματα, μέχρι εκείνη την νύχτα που κάτω από το φως των αστεριών έφτιαξε τα τελευταία λαμπάκια του ποτέ δεν σταμάτησε να γράφει αγάπυ... μαζύ... αγκαλυά... 

“Να ύταν ο κόσμος μυα σφυχτή αγκαλυά, να έμενε απ' έξω το μύσος και υ απανθρωπυά”



 Αφιερωμένο στην Ελευθερία Ρούσσου και στον Χρήστο Βλάχο που όσο ζούσαν φώτιζαν τις ζωές των παιδιών, εύχομαι να συναντηθούν στις γειτονιές των αγγέλων. Το «Do they know it’s Christmas» θα ακούγεται τώρα και για τους δυο στην ψυχή  μου ... 
Στην Λένα Παπαθανασίου που με παρότρυνε να γράψω αυτό το παραμύθι. 
Στον Γιάννη Σερβετά που μου έδωσε την ιδέα για το γράμμα υ,  μέσα από την εκπομπή του στον ραδιοφωνικό σταθμό Imagine 89.7 Στην μικρούλα Δήμητρα που της χρωστώ την “διαφωνία” μας για τα λαμπάκια έξω από το καφέ MONDO στην οδό Στρ. Παπούλα της Τούμπας. 
Στην Μαρία και την Κλαίρη για τις μεγάλες βόλτες μας στην φωτισμένη Θεσσαλονίκη των Χριστουγέννων...