Αναδημοσιευση απο το ιστολογιο του Ν.Σαραντακου 
(σχολιο απο spatholouro)

spatholouro said

1 Μαΐου, 2017 στις 11:03 Με τη σημερινή αφορμή του Μαη-νολογίου, και διαπιστώνοντας ότι λείπει η τελευτή Νικηφόρου Μανδηλαρά (18/5/1967), παραθέτω ένα κείμενο του παμπάλαιου φίλου, δασκάλου μου, σημαντικού συγγραφέα και ιδρυτικού μέλους της Νεολαίας Λαμπράκη, Γιώργου Μανιάτη (περιοδικό ΣΗΜΑ, τχ. 2, Δ΄ περίοδος [Νοέ.-Δεκ. 1979]). Να σημειώσω ότι το στιχούργημα το αφιερωμένο στον Λαμπράκη γράφτηκε στις 27-28/5/1963, μελοποιήθηκε από τον Μανιάτη στα μέσα της δεκαετίας του 1970 και τραγουδιόταν έκτοτε από τις ορχήστρες του ΕΥΡΕΤΗΡΙΟΥ.

ΓΛΥΚΟΣ ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΓΕΝΝΗΘΕΙΣ, ΠΙΚΡΟΣ ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΦΥΓΕΙΣ

«Χρωστούμε…σώμα σ’ αυτή τη γη»
Πλην του Απρίλη, του έτσι ή αλλιώς σκληρού, κατά τον ποιητή, ο εύοσμος Μάης, στον τόπο τον ελληνικό, ανεδείχθη εξολοθρευτής, τρις τουλάχιστον αυτά τα χρόνια, χτυπώντας ήθος και αγωνιστική αρετή, εις δόξαν των. Ωσάν ο μόνος της Ελλάδος βέβαιος βασιλεύς ν’ αποστρέφεται την πρόωρο ανάπτυξη, αυτούς που ξεμυτίζουν, αυτούς που θάλλουν πρώτοι, τους τσακίζει.
Το έθνος μαθές πορεύεται με το να συντρίβει τους καλούς του (σ’ όποια μερίδα του κι αν απαντήσουν). Δεν περιμένει, ας πούμε, τους οθωμανούς, για να το κάμουν. Μάλιστα επαίρεται ότι ούτε και θα το μπορούσαν, οι Τούρκοι, κάτι τέτοιο. Τόση ανδρεία που θα συναντούσαν, έτσι και των έστριβε των Τούρκων αίφνης.

Πώς, αλήθεια, να το μπορούσαν αυτό οι Τούρκοι. Ο τόπος τυγχάνει μάνα στο να προφταίνει τους εχθρούς του. Γιατί εκείνοι κι όχι εμείς; είναι το επιχείρημα. Διά χειρός λοιπόν Ελλήνων και βεβαίως χριστιανών… Με άλλα λόγια, εμείς μόνοι μας και, για τους καλύτερους, το μήνα τον καλύτερο και τον ερωτικό. Το Μάη.

Μάη (και Κυριακή!) σκοτώσαμε το Γρηγόρη Λαμπράκη. Μάη (και στο Αιγαίο!) βυθίσαμε το Νικηφόρο Μανδηλαρά. Μάη (Πρωτομαγιά) απαλλαγήκαμε από τον Αλέξανδρο Παναγούλη –αυτό το βάρος.
Δεν έκαναν αυτοί για μας, περίσσευαν και περίττευαν. Τους πήρε λοιπόν ο εύσοσμος κι ο εξολοθρευτής στη γη του, ωσάν σε τέτοια μόνο γη να όφειλαν αυτοί το σώμα των βεβαίως.

Μα δεν τους σκοτώσαμε εμείς…διαμαρτύρομαι ο ίδιος μέσα μου, αλλά οι άλλοι.
Τα ξέρω όμως αυτά. Έτσι και το Πολυτεχνείο (ως σφαγή και προοίμιο της κυπριακής πανωλεθρίας), οι άλλοι βεβαίως το πέτυχαν. Τη δικτατορία; Οι άλλοι κι αυτήν –κι όλα οι άλλοι. Αυτό όμως μοιάζει με τον κλέφτη που ισχυρίζεται ενώπιον του κριτού ότι αυτός δεν έκλεψε, αλλά μόνο αυτό το άθλιο το χέρι, το δεξί (ή το αριστερό, για άλλες περιπτώσεις).



Και από Μάη σε Μάη έτσι

Γλυκός καιρός να γεννηθείς, πικρός καιρός να φύγεις
Γλυκός καιρός ν’ αγαπηθείς, πικρός πουλί να γίνεις

Γλυκόν μου μίσεψες καιρό, πίκρα μεγάλη αφήκες
Γλυκό που πέταξες πουλί, γλύκα που δεν ευρήκες

Κι είχα για σένα εγώ κλαρί, είχα νερό κριθάρι
Γλυκό καιρό κι ένα πουλί, να σ’ εύρει να σε πάρει

Να ξαναρθείς, θα ξαναρθείς, εγώ θα σε προσμένω
Χριστέ μου Μάη και Κυριακή, να σ’ εύρω αναστημένο

Μάης θα γίνω εγώ για σε, Μάης θα μείνω πίσω
Μάη καιρό αν σε σταύρωσαν, Μάη να σ’ αναστήσω

Να σε ποτίσω ίδρωτα, στον ουρανό να πιάσεις
Ν’ απλώσεις κλάρες αγκαλιά, τη γη μας ν’ αγκαλιάσεις

Κι αν με σηκώσεις χαρταετό, να κατεβάσω μάννα
Κι αν με θελήσεις αδερφό, να σου γενώ η καμπάνα