Το πίπερμαν του κυρίου Ξυδάκη

Οι δημοσιογραφοι του ΔΟΛ συνεχιζουν με προσωπικη οδυνη να υποστηριζουν τα εντυπα που,τοσο γι αυτους αλλο τοσο για εμας,αποτελουν οαση κι ελπιδα για ανασα ζωης μακρια απο αριστερα αφηγηματα που ελαχιστη εχουν σχεση με την σκληρη πραγματικοτητα που δερνει την ελληνικη κοινωνια...τους θαυμαζουμε και συνοδοιπορουμε μαζι τους,ελπιζοντας για ενα καλλιτερo αυριο..

Γραφει η Ελενα Ακριτα

Ζώντας τα νιάτα μου στην δεκαετία του ’80, δεν πρόλαβα δυστυχώς τα έγχρωμα κορίτσια του Έλβις Πρίσλει . Με φαρδιά φουρό, φλατ μπαλαρίνες και κορδέλες στα μαλλιά, χόρευαν τουίστ, τραγουδούσαν ροκ εντ ρολ, έπιναν πίπερμαν και παντρεύονταν τον Έλβις. Πολλά χρόνια αργότερα η πυρόξανθη αλογοουρά τους θα γινόταν γκρίζα, αλλά who cared then, dear Ann Margret?
Μάλλον τα ίδια retrospectives με τον κύριο Ξυδάκη βλέπαμε στο σινεμά. Εξ ου και η δραχμή. Βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι, η αρχική του δήλωση «Δεν υπάρχουν ταμπού όταν κουβεντιάζουμε για τη μοίρα του λαού το 1910, το 1912, 1930, 1960 κάτι έκανε μια χώρα, κάπως ζούσαμε» - ανασκευάστηκε από τον ίδιο:
«Ποτέ δεν υποστήριξα επιστροφή στην δραχμή. Υποστήριξα ότι καμιά συζήτηση δεν πρέπει να δαιμονοποιείται ώστε οι πολίτες να έχουν ξεκάθαρη εικόνα που να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.»
Είναι γεγονός πως η συζήτηση για το εθνικό νόμισμα ακούγεται ελκυστική. Εξουθενωμένοι, άφραγκοι και καταθλιπτικοί - χωρίς να το ψάξουμε και πολύ – παρηγοριόμαστε με ευκολάκια:
«Τα είδαμε τα χαϊρια μας με το ευρώ, πάμε στη δραχμή να τελειώνουμε».
Πάμε πίσω στη δραχμή, λοιπόν. Πάμε να ξαναβρούμε τα νιάτα μας, την ομορφιά μας, τα πακμαν μας, τις Μανίνες και τις Κατερίνες μας, τους έρωτες μας, τις αφίσες του Τσε στα εφηβικά δωμάτια. Πάμε να καπνίσουμε ΤΕΛΕΙΟΝ ή Γκολουάζ, να διαβάσουμε Μαρκούζε, να ξαναδούμε Σταύρο Τορνέ. Πάμε στην παλιά μας γειτονιά να καλημερίσουμε τον κυρ Μιχάλη τον περιπτερά, τον κυρ Μήτσο τον ΕΒΓΑτζή και την κυρά Φροσύνη την πνιγμένη.
Να σοβαρευτούμε λίγο. Εννοείται πως ο άνθρωπος δεν είναι ένας άφρων νοσταλγός του vintage. Όμως είναι τόση η απόγνωση του κόσμου που καλό είναι να είμαστε προσεκτικοί. Διότι ο δημοσιογράφος Νίκος Ξυδάκης γνωρίζει πολύ καλά πως – όσο και να ανασκευαστεί μια είδηση - η πρώτη εντύπωση πάντα τη ‘νικάει’.
Η συζήτηση για την δραχμή είναι οι παρωπίδες όσων αρνούνται να αντικρίσουν το σήμερα. Όσων αρνούνται ν’ αποδεχτούν πως ο κόσμος των 80ς αναβιώνει πρώτον στην Τεχνόπολη στο Γκάζι και δεύτερον στη μνήμη μας. Πουθενά αλλού.
Όποιος νομίζει πως, με την δραχμή, θα επιστρέψουμε στα θέρετρα του 1999 πλανάται. Στο ‘50 και το ‘60 θα επιστρέψουμε: Όχι το χαρωπούτσικο της Βουγιουκλάκη και του Διαλιανίδη. Της Συνοικίας τ’ Όνειρο και της Αυλής των θαυμάτων.
Αν θέλουμε να προχωρήσουμε, ας πάψουμε κάποτε να φτιασιδώνουμε τις πίσω μας σελίδες. Τα ‘αχ βαχ αξέχαστα χρόνια’ δεν έχει μόνο αλάνες, γλυφιτζούρια και τα ‘παιδιά με τα γρατζουνισμένα γόνατα’. Έχει και πόλεμους, εμφύλιο, χούντα, διώξεις, ξερονήσια, εξορίες, φυλακές, σκοταδισμό, μιζέρια, μισαλλοδοξία, στενομυαλιά. Έχει τα ματωμένα σεντόνια που ανέμιζαν στων αειπάρθενων κοριτσιών τα μπαλκόνια. Και τον πατέρα αφέντη. Και το κρεβάτι του Προκρούστη. Που ανηλεώς ξεπάστρευε ό,τι ξέφευγε από τα δικά του βλακώδη μέτρα.
Το παρελθόν έχει μια αμφίσημη ιδιότητα. Σου θυμίζει όσα εξωραΐζεις και διαγράφει όσα απεχθάνεσαι. Κόβει το χτες στα μέτρα σου. Και στο πουλάει μετά σε δραχμούλες.
Όμως, εμείς δεν είμαστε πια, η Λόλα, ο Μϊμης κι όλη η τρελοπαρέα των παλιών αναγνωστικών. Δεν υπάρχει η ‘Ελλάδα της δραχμής’, όπως δεν υπάρχει ο κυρ Μιχάλης, ο κυρ Μήτσος κι η κυρά Φροσύνη. Και δεν υπάρχει και πίπερμαν. Μόνο η προσομοίωση του.
Κι η η νοσταλγία δεν είναι πια αυτή που ήταν, αγαπητή Σιμόνη. Γιατί  τα χρόνια του τότε ήταν πέτρινα. Δεν ήταν vintage.

Έλενα Ακρίτα