Ενα υπεροχο κειμενο απο εναν Ελληνα που δικαιουται να υψωνει τη φωνη του καυτηριαζοντας τους "νεοἑλληνες"που ειναι ετοιμοι να ξεπουλησουν τα παντα.


Ελευθέριος Ανευλαβής



Το Έθνος.
«Πόλις πρότερον, φύσει, ή έκαστος.» (Αριστοτέλης).
Και πάνω από όλους μας, πάνω από τα μικροσυμφέροντά μας, τις κουτοπονηριές μας, τον ατομισμό μας, τον φιλοτομαρισμό μας, είναι η Πόλη. Η Χώρα. Η Πατρίδα. Το έθνος.
Το Έθνος, έθους ήθος δηλώνει πρόσωπα που κύριο χαρακτηριστικό τους είναι τα κοινά ήθη και έθιμα.
Η λέξη Έθνος, πρωτακούγεται στην Ιλιάδα του Ομήρου,
• Με την ένοια των συντρόφων, συμπολεμιστών:
«Και να σωθεί εσύρθηκε στη μέση των συντρόφων: Εις έθνος εχάζετο κηρ αλεείνων» (Ιλ. Γ:32)
• Ως ομαδα ανθρώπων:
«Έλα κάθισε ανάμεσα στο πλήθος των συντρόφων ομού: ίζευ ίων μετά μετά έθνος εταίρων:» (Ηλ. Η 115),
• Ως μεγάλο πλήθος ανθρώπων:
«Μόλις είδε το πλήθος των ανδρών: ως ίδε λαών εθνος:» (¨Ιλ.Ν:495)
Για πρώτη φορά ορίζει την έννοια του Ελληνικού Έθνους ο Ηρόδοτος ως:
«όμαιμον και ομόγλωσσο και έχει κοινούς βωμούς θεών και θυσίες και παρόμοια ήθη: αὖτις δὲ τὸ Ἑλληνικὸν (σ.σ. Έθνος) ἐὸν ὅμαιμόν τε καὶ ὁμόγλωσσον καὶ θεῶν ἱδρύματά τε κοινὰ καὶ θυσίαι ἤθεά τε ὁμότροπα, τῶν προδότας γενέσθαι Ἀθηναίους οὐκ ἂν εὖ ἔχοι.» (Ηροδότου Ιστοριων, Ουρανία, Η: 144)
«Το Έθνος είναι μία ψυχή, μία πνευματική αρχή», διακηρύσσει ο Ερνεστος Ρενάν, «που ενώνει το παρελθόν με τις παραδόσεις και τις μνήμες του, με την παροντική επιθυμία, βούληση και συμφωνία, οι άνθρωποι που απαρτίζουν το έθνος, να ζούνε μαζί, να διαιωνίζουν την αξία της κληρονομιάς που κληρονομήσανε.»
Το έθνος, όπως το άτομο, είναι η σύνθεση των προσπαθειών των αγώνων και των θυσιών του μακρινού παρελθόντος, των προγόνων, «οι οποίοι μας έκαναν αυτό που είμαστε και παρέδωσαν τούτη χώρα ελευθέραν δια αρετήν» (Περικλής).
Αυτό το παρελθόν αποτελεί το κοινωνικό κεφάλαιο που διατρέχει την ιδέα του Εθνους. Δεν είναι προγονολατρεία. Είναι αναγνώριση της πραγματικότητας και η προϋπόθεση του Έθνους του λαού.
Ακούστε τον σπαρτιάτικο χορικό ύμνο. Οι γέροντες ψάλλουν:
«Εμείς είμασταν κάποτε ρωμαλέοι νέοι: Άμμες ποκ΄ ήμες άλκιμοι νεανίαι:».
Οι άνδρες απαντούν:
«Εμείς είμαστε τώρα, αν θέλετε δοκιμάστε: Άμμες δε γ΄ ειμέν, αι δε λης πείραν λάβε:».
Και οι νέοι ανταπαντούν:
«Εμείς όμως θα γίνουμε πολύ καλλίτεροι: Άμμες δε γ΄ εσσόμεθα πολλώ κάρονες.»
Κι αυτό κάνει το Έθνος (έθος, ήθος), το θαύμα των Ελλήνων.
«Γιατί το θαύμα δεν είναι πουθενά, παρά κυκλοφορεί μέσα στις φλέβες του ανθρώπου» όπως λέει ο Σεφέρης.
Το Έθνος, μια ενότητα θυσιών που έκαναν οι άνθρωποί του, ο λαός του, στο παρελθόν, και είναι έτοιμοι να κάνουν και στο μέλλον, έχοντας τη θέληση και τη βούληση να είναι μαζί. Να έχουν κοινή ζωή. Γιατί,
«Αυτήν την πατρίδα την έχουμε όλοι μαζί» βροντοφωνάζει ο Μακρυγιάννης.
Βάλθηκαν οι παγκοσμιοποιημένοι, πολυπολιτισμικοί κουλτουριάρηδες, να εξαφανίσουν το έθνος. Ήδη τα Έθνη χάνουν τα χαρακτηριστικά τους, μέσα στην πολύχρωμη κουρελού της παγκοσμιοποίησης.
Όμως, η ύπαρξη του Έθνους εγγυάται την Ελευθερία και τη Δημοκρατία, που χάνονται μαζί του, κάτω από την μπότα του παγκοσμιοποιημένου δυνάστη των Εθνών και των ανθρώπων.
Η ανθρωπότητα έχει υποφέρει, και πολλές δοκιμασίες την περιμένουν ακόμη.
Ο Έλληνας πανανθρώπινος λόγος είναι ο μόνος δρόμος, για να διατηρηθεί αυτό το ανθρώπινο ιδεώδες του Έθνους, μέσα στο χάος της απάνθρωπης παγκοσμιοποίησης.
Ο άνθρωπος δεν είναι η φυλή του, ούτε η γλώσσα του, ούτε η θρησκεία του, ούτε τα ποτάμια τα βουνά κι πεδιάδες του.
Μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων, με ανοιχτό μυαλό και ζεστή καρδιά, δημιουργούν το είδος της ηθικής συνείδησης, που είναι το Έθνος.
Και όσο αυτή η εθνική συνείδηση, το Έθνος, θα υπάρχει, ο άνθρωπος θα παραμένει άνθρωπος, κοινωνικό όν. Δεν θα γίνει ακοινώνητος, άπατρις, άγριος, άνομος, ανέστιος «αφρήτωρ αθέμιστος ανέστιος», σαν τους Κύκλωπες του Ομήρου.
Οι παγκοσμιοποιημένοι κυβερνήτες του κόσμου, σήμερα, οι οποίοι αναλώνουν τη ζωή τους στο να ξεγελούν το εαυτό τους και τους άλλους, ατενίζουν, από τον θώκο της εξουσίας, τους πολίτες σαν υπηκόους-ψηφοφόρους.
Οι υθλοηλίθιοι,* μεταμοντέρνοι πραγματιστές, οι αερολόγοι-μπαρουφολόγοι, ίσως χαμογελούν ειρωνικά, διαβάζοντας τα παραπάνω.
*[ύθλος: φλυαρία, μωρολογία, φληνάφημα. (Henry Liddell-Robert Scot, Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής Γλώσσης)]
Όμως, το μοντέρνο δεν είναι ταυτόσημο με το σύγχρονο. Οι μόδες είναι βραχύβιες, σαν ενοχλητικά έντομα.
Σύγχρονος είναι ο Παρθενώνας, ο Αείχρονος.
Και το μέλλον το βλέπουν και το προβλέπουν, αυτοί που δεν φορούν τα καλαπόδια της μόδας.
Το βλέπουν αυτοί, που τολμούν να έχουν γνώμη, διαμορφωμένη με κριτική σκέψη και ενάντια στις μόδες.
Θρησκεία των Ελλήνων ήταν ο πολιτισμός τους ο ίδιος, οι μυθικοί τους ήρωες δημιουργοί, οι νόμοι τους, η πόλις τους.
Το Έθνος των Ελλήνων δεν ήταν ένα θεολογικό δόγμα.
Η θρησκεία τους ήταν ο πολιτισμός του Παρθενώνα, προσωποποιημένος.
Ο όρκος των Αθηναίων Εφήβων, στο ιερό της Αγραύλου, της κόρης που έπεσε από την Ακρόπολη και σκοτώθηκε, όταν απειλούσαν οι κατακτητές την πόλη της, διατρανώνει το φρόνημα του Έθνους (έθους, ήθους) των Ελλήνων.
Τη μεγαλουργία της πατρίδας, που ορκίζεται να την παραδώσει μεγαλύτερη και δυνατότερη, από ό,τι την παρέλαβε·
Την υπακοή στους νόμους και τους θεσμούς που ψήφισε ο λαός·
Την υπεράσπισή τους απέναντι σε όποιον επιχειρήσει να τους καταλύσει·
Τον σεβασμό στα πατροπαράδοτα ιερά·
Διαβάστε τον, εσείς οι ευρωπαγκοσμιοχτυπημένοι πολιτικατζήδες. Ίσως ξυπνήσει μέσα σας η συνείδηση του Έθνους και τις Πατρίδας, που θέλετε να εξανδραποδίσετε.
«Δεν θα ντροπιάσω τα όπλα τα ιερά και δεν θα εγκαταλείψω το διπλανό μου, με οποιονδήποτε κι αν βρεθώ, στην παράταξη της μάχης.
Θα αμυνθώ για τα ιερά και τα όσια και μόνος μου και με τους άλλους μαζί.
Την πατρίδα μου δεν θα τη παραδώσω μικρότερη, αλλά μεγαλύτερη και ισχυρότερη απ' ότι την έχω παραλάβει.
Πρόθυμα θα υπακούω στους κάθε φορά δικαστές και θ' ασκώ τα πολιτικά μου δικαιώματα σύμφωνα με τους καθιερωμένους πολιτικούς θεσμούς και προς όλους εκείνους που θα γίνουν νόμοι από την ψήφο του λαού.
Αν βρεθεί κανείς κι αποπειραθεί να καταλύσει τους θεσμούς ή να πάει αντίθετα σ' αυτούς, δεν θα του το επιτρέψω. Θα αμυνθώ υπερασπίζοντας τους θεσμούς και μόνος μου και μαζί με τους άλλους.
Και θα αποδώσω την πρέπουσα τιμή στα ιερά που μας παράδωσαν οι πατέρες μας.
Μάρτυρές μου γι' αυτά ας είναι η Άραχλός, η Ενυάλιος, ο Ζευς, η Αυξώ, η Θαλλώ και η Ηγεμόνη.
»Ού καταισχυνώ όπλα τά ιερά, ούδ' εγκαταλείψω τόν παραστάτην, ότω άν στοιχήσω.
Αμυνώ δέ καί υπέρ ιερών καί οσίων, καί μόνος καί μετά πολλών.
Τήν πατρίδα δέ ούκ ελάσσω παραδώσω, πλείω δέ καί αρείω όσης άν παραδέξωμαι.
Καί ευηκοήσω τών αεί κραινόντων εμφρόνως, καί τοίς θεσμοίς τοίς ιδρυμένοις πείσομαι, καί ούς τινας άν άλλους τό πλήθος ιδρύσεται ομοφρόνως.
Καί άν τις αναιρή τούς θεσμούς ή μή πείθηται, ούκ επιτρέψω. Αμυνώ δέ καί μόνος καί μετά πάντων.
Καί ιερά τά πάτρια τιμήσω.
Ίστορες θεοί τούτων, Άγραυλος, Ενυάλιος Άρης, Ζεύς, Θαλλώ, Αυξώ, Ηγεμόνη»
Είναι αυτή, η έννοια του Έθνους των Ελλήνων, της εθνικής συνείδησης, που κάνει τον Τρινταχαίμη, το Πέρση στρατηγό του Μαρδόνιου, και κάθε Τρινταχαίμη έκτοτε, να κλαψουρίζει:
«Αλοίμονο Μαρδόνιε με ποιύς άντρες μας έφερες να πολεμήσουμε, οι οποίοι δεν αγωνίζονται για χρήματα, αλλά για την αρετή!:
Παπαί Μαρδόνιε, ποίους επ' άνδρας ήγαγες μαχησομένους ημέας, οί ού περί χρημάτων τόν αγώνα ποιεύονται, αλλά περί αρετής!»
Μέχρι που μας έκαναν οι άρχοντές μας, οι ανελλήνιστοι, σφουγγοκώλια των νεοφιελλευθερων αγορών και του ΔΝΤ και των τροϊκανών.
Δεν είναι το έδαφος ή η φυλή που κάνει το Έθνος. Ούτε και αρκεί η γλώσσα, η θρησκεία, τα υλικά ενδιαφέροντα, η γεωγραφική θέση και η στρατιωτική ισχύς, για να υπάρξει ένα Έθνος.
Το Έθνος είναι πνευματική κοινότητα.
Δεν είναι, όμιλος ατόμων ή ΜΚΟ.
Τίποτα, καθαρά υλιστικό, δεν επαρκεί για τη δημιουργία ενός Έθνους.
Και, προσοχή, το Έθνος των Ελλήνων,
δεν αναβιώνει με τις γραφικότητες του Δωδεκάθεου των νεοελλήνων, με τις χλαμύδες και τα στεφάνια.
Ούτε με τα καμώματα και τους γρυλισμούς των νεοελληναράδων, πατριδεμπόρων και πατριδοκαπήλων.
Το Έθνος των Ελλήνων, φωλιάζει στον Παρθενώνα του οικουμενικού Λόγου, εκείνων των Ελλήνων.
Είναι ιδέα που φωτίζει τις καρδιές όλων των ανθρώπων, που είναι άξιοι του ονόματος του Ανθρώπου.
Είναι η ψυχή των ανθρώπων, που το αποτελούν. Η συνείδηση μιας κοινότητας, παραστατών-συμπαραστατών, ο ένας του άλλου.
Μιας κοινότητας ιερών και οσίων, όχι νεκρών απολιθωμάτων, μα ζωντανών, αεί παρουσών ιδεών, στην καρδιά και τον νού των ανθρώπων, για τις οποίες αμύνεται ο Έλληνας άνθρωπος και μόνος και με τους άλλους μαζί.
«Αμυνώ δέ καί υπέρ ιερών καί οσίων, καί μόνος καί μετά πολλών»
«Μέσω των χειρογράφων που σώθηκαν με την πτώση του Βυζαντίου, μέσω των αρχαίων αγαλμάτων, που ξεθάφτηκαν από τα ερείπια της Ρώμης, μπροστά στην έκθαμβη Δύση, ορθώθηκε ένας νέος κόσμος. Η ελληνική αρχαιότητα. Μπροστά στις φωτεινές μορφές της εξαφανίστηκαν οι οπτασίες του Μεσαίωνα», αναγνωρίζει ο Έγελος , ο Ενγκελς, στο έργο του «Διαλεχτική της Φύσης.»
Ζούμε σε έναν κόσμο παγκοσμιοποίησης της σύγχυσης.
Ένα κόσμο ανταγωνιστικών οικονομιών, αλλοιωμένων εννοιών και νοημάτων.
Έναν κόσμο θρυμματισμένων εθνικών και ατομικών ταυτοτήτων.
Ξαφνικά, η παρήγορη εικόνα του Έθνους-Κράτους και των εθνικών γλωσσών, των συνεκτικών κοινωνιών και σταθερών υποκειμένων, ξεθωριάζει.
Και τα φαντάσματα του Μεσαίωνα της παγκοσμιοποίησης ξαναβγήκαν παγανιά στην νεοφιλελεύθερη, αποπνευματοποιημένη Ευρώπη.
«Ελάβομεν νουν καθηγεμόνα και του ανοηταίνειν ου παυόμεθα».