ΕΜΦΙΑ και ΑΜΦΙΑ

«Το μόνο έσοδο είναι το κεράκι». Αυτό δήλωσε ο μητροπολίτης Ανθιμος στο Πρακτορείο 104,9 FM. Και μας ενημέρωσε πως εξοικονόμησε κοτζάμ 500.000 ΕΝΦΙΑ για τον ναό στην Θεσσαλονίκη. Κατόρθωσε δηλαδή αυτό που δεν κατάφεραν τα Παιδικά Χωριά SOS (73.750 ευρώ) και το Χαμόγελο του Παιδιού (43.000) που τσεκουρώθηκαν άγρια από τις εισπρακτικές αρχές. Ο ρόλος της Εκκλησίας είναι να βοηθάει τους αναξιοπαθούντες. Αρα τώρα μπορεί κάλλιστα να καλύψει το ποσόν για να μην πεταχτούν τα παιδάκια στο δρόμο. Εχουμε και λέμε: 73.750+43.000=116.75 ευρώ. Αφαιρούμε το ποσό από τα 500.000 που εξοικονομήθηκαν, έχουμε 500.000-116.75=383.25. Που σημαίνει πως κάνεις το καλό και σου μένουν κάβα 383.30 ευρώ για να καλύψεις συσσίτια, να στεγάσεις άστεγους, να ταΐσεις τους πεινασμένους και να ντύσεις τους γυμνούς – του Πιραντέλο και όχι μόνον. Ουπς, μισό! Αυτό δε γίνεται για δυο λόγους: Πρώτον – η Πολιτεία που αποφάσισε πως τα Παιδικά Χωριά και το Χαμόγελο πρέπει να γονατίσουν οικονομικά και η Εκκλησία να μείνει στο απυρόβλητο – αυτή η ίδια Πολιτεία θα έπρεπε λογικά να βγάλει τα κάστανα στη απ’ τη φωτιά. Δεύτερον: Σχεδόν όλοι πληροφορηθήκαμε για τον παπά που, σε βάπτιση, πέταξε έξω από τον ναό το κουτάκι που είχε μπει υπέρ του Χαμόγελου του Παιδιού, μια που η Εκκλησία πρέπει να είναι ‘όλα τα λεφτά’. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. “Το μόνο έσοδο είναι το κεράκι”. Με την διαφορά ότι το κεράκι κερδίζεται, δεν χαρίζεται. Αν εξαιρέσουμε τους πιστούς που – ακόμα και σήμερα – θεωρούν πως η ανέγερση ενός ναού είναι πιο σημαντική από το γάλα ενός μωρού – όλοι οι άλλοι μάτια έχουν και βλέπουν, αυτιά έχουν κι ακούν, μυαλό και βγάζουν άκρη. Στα έξη χρόνια της ανθρωπιστικής κρίσης, καμία Εκκλησία δεν έβαλε το χέρι στην τσέπη. Και καμία κυβέρνηση δεν την υποχρέωσε. Και καλά η Δεξιά… Αντε και καλά το ménage à trois ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ. Μα ούτε καν η πρώτη φορά Αριστερά; Με έξη χρόνια ανθρωπιστικής κρίσης πίσω μας, με άδεια ταμεία, άδειες τσέπες, τίποτα; Αυτό είναι το όραμα της Αριστεράς; “Ετσι τα βρήκανε, εμείς θα τ’ αλλάξουμε;” Η πλάκα είναι πως το όλο κέφι και μπρίο πάρτι της Εκκλησιαστικής περιουσίας δεν είναι ένα …αεί και εσαεί κεκτημένο: Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Εκκλησία άρχισε να πληρώνει ένα ποσόν στο κράτος προκειμένου να καλυφθούν οι μισθοί των κληρικών. Αυτό καταργείται το 2004 επί κυβέρνησης ΠΑΣΟ, παρακαλώ πολύ – παρακαλώ εγώ! Και λίγους μήνες μετά έρχεται καπάκι η ΝΔ και ρίχνει κι άλλες φοροαπαλλαγές με υπογραφή τότε – μεταξύ άλλων υπουργών – και του Παυλόπουλου βεβαίως βεβαίως. Ο δε Καραμανλής – αυτό το Αγιο Δισκοπότηρο της παράταξης του – μας φέρνει και το άγιο φως με κρατικά έξοδα και τιμές αρχηγού κράτος: Μπίζνες κλας, κάθισμα-παράθυρο, επιλογές μενού και ζεστό βρεμένο πετσετάκι για τα χέρια. Να, κάτι τέτοια μεγαλεία είδαν τα λείψανα της Αγίας Βαρβάρας και ζηλέψανε. Σου λέει το ΄’άγιο φως μπίζνες κι εγώ οικονομική;”. Και για να μην της χαλάσουν το χατίρι οι πρώτη φορά Αριστεροί, φέρανε κι αυτοί τα λείψανα ως αρχηγός κράτους. Το κεράκι δεν χαρίζεται. Κερδίζεται. Τόσο οι πιστοί που το ανάβουν – όσο και οι πολίτες που δεν είναι θρήσκοι καλά και ντε, έχουν κάθε δικαίωμα να γνωρίζουν πού και πως ξοδεύονται τα χρήματά ΤΟΥΣ. Ελενα Ακριτα