ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ η ΥΜΕΤΕΡΟΙ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ

Λαθος στοχους διαλεγουν οι αναρχικοι.Ο στοχος τους πρεπει να ειναι οι κυριως υπευθυνοι.Αλλοι οδηγησαν την πατριδα στο χαμο και οχι οι απλοι πολιτες που προσπαθησαν ,για αλλη μια φορα, να διαλυσουν την ειρηνικη διαδηλωση τους.
Ο ρολος τους ηταν και ειναι υποπτος.Οι Γαλλοι λενε "αναζητησε την γυναικα"σαν αιτια ενος εγκληματος και οι εγκληματολογοι παντα αναζητουν τον ενοχο σε κεινον που εχει συμφερον και ελπιζει να αποκομισει κερδη απο ενα εγλημα.Στη συγκεκριμενη περιπτωση ποιος η ποιοι εχουν συμφερον απο πραξεις βιας η υπονομευσης ειρηνικων διαδηλωσεων;
θα επαναλαβω ο,τι παντα ισχυριζομαι.
ΝΥΝ ΥΠΕΡ ΠΑΝΤΩΝ Η ΘΕΣΟΥΛΑ ΜΑΣ.ΔΕΝ ΠΑ'ΝΑ ΚΑΕΙ Η ΧΩΡΑ.
Τους βλεπετε ολοι.Διαφωνουν με την πολιτικη της κυβερνησης τους αλλα δεν παραιτουνται απο βουλευταδες παρα ανεξαρτητοποιουνται.Που σημαινει.παραμενουν βουλευτες για να μπορουν να εισπραττουν την βουλευτικη αποζημιωση την οποια εμεις στην ουσια πληρωνουμε με τους φορους μας.
Αυτου του ειδους πολιτικους διαθετουμε που για το μονο που αγωνιζονται και μαχονται ειναι το χρημα και η εξουσια που συνεπαγεται η θεση που τους προσφερουμε εμεις οι ηλιθιοι με την ψηφο μας.
Ποιος φταιει; Μα μονο και αποκλειστικα ΕΜΕΙΣ. Ε Μ Ε Ι Σ

Aς μην ξεχναμε και τον υπεροχο Σουρη που τα επε τοσο σωστα και αληθινα για την εποχη του που ομως καθρεφτιζουν και την δικη μας.


ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΖΕΙΣ, ΟΤΙ ΑΠΟ ΤΟ 100 ετών ΠΟΙΗΜΑ,
 ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙΣ ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΣΤΙΧΟ, ΩΣ ΞΕΠΕΡΑΣΜΕΝΟ.

Γεώργιος Σουρής (1853-1919)


Ποιος είδε κράτος λιγοστό
σ' όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;

Να τρέφει όλους τους αργούς,
νά 'χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;

Νά 'χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;

Όλα σ' αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
Κι από προσπάππου κι από παππού
συγχρόνως μπούφος και αλεπού.

Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-
να παριστάνει τον ευρωπαίο.
Στα δυό φορώντας τα πόδια που 'χει
στο 'να λουστρίνι, στ' άλλο τσαρούχι.

Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,
ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.

Και ψωμοτύρι και για καφέ
το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».
Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
σαν πιάσει πόστο: δερβέναγάς.

Δυστυχία σου, Ελλάς,
με τα τέκνα που γεννάς!
Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα,
τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;