ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΣΚΕΨΗΣ

Παραθετω τις αποψεις σοβαρων λειτουργων της Δικαιοσυνης και της Εκκλησιας οπως αναφερονται σε δημοσιευμα της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ της 2/11/08.
«Πρώτα καλός δικαστής, μετά καλός χριστιανός»

Του ΣΩΤΗΡΗ ΜΠΑΓΙΑ*

Κάθε δικαστικός λειτουργός, όπως και κάθε πολίτης, έχει δικαίωμα να έχει τις δικές του προσωπικές, φιλοσοφικές, πολιτικές ή θρησκευτικές απόψεις και πεποιθήσεις. Η ανάμειξη, όμως, των πεποιθήσεων αυτών κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του και μάλιστα κατά τον σχηματισμό της δικαιοδοτικής του κρίσης σε συγκεκριμένη υπόθεση είναι ανεπίτρεπτη.



Θα έλεγα ότι αποτελεί ένα είδος διαφθοράς και μάλιστα πολύ επικίνδυνο. Αυτό βεβαίως ισχύει και για τους λειτουργούς που υπηρετούν κάποια από τις άλλες δύο εξουσίες του κράτους, την εκτελεστική και τη νομοθετική.

Οι έλληνες δικαστικοί λειτουργοί δηλώνουν στο σύνολό τους χριστιανοί ορθόδοξοι και ένα μεγάλο τμήμα είναι βαθιά θρησκευόμενοι άνθρωποι. Αυτό, βεβαίως, δεν αποτελεί ελάττωμα. Αντίθετα, θα λέγαμε ότι η προσήλωση στα ιδανικά και τις αξίες του χριστιανισμού αποτελεί εστία ψυχικής γαλήνης, αλλά και πηγή έμπνευσης και δημιουργίας.

Ο ανθρωπισμός, η ανιδιοτέλεια και η επιείκεια που εκπέμπει ο χριστιανισμός μπορούν να αποτελέσουν πολύτιμους οδηγούς για την έκδοση ορθών δικαστικών αποφάσεων. Ωστόσο -και αυτό είναι το κρίσιμο σημείο-πρέπει να υπάρχει αυστηρός διαχωρισμός μεταξύ της πίστης στη θρησκεία και της ευπειθείας στους επίγειους λειτουργούς της.

Η πίστη όταν είναι γνήσια απευθύνεται αποκλειστικά στις αρχές και στις αξίες του χριστιανισμού και δεν πρέπει να εκτείνεται στην άνευ όρων πίστη στους θρησκευτικούς λειτουργούς του. Σε αντίθετη περίπτωση, η πίστη στο Χριστό μεταβάλλεται σε υποταγή στους ιερωμένους και τους μοναχούς - γεγονός που μπορεί να καταστεί αντικείμενο εκμετάλλευσης από τους τελευταίους για την εξυπηρέτηση ιδιοτελών σκοπών και επιδιώξεων. Ειδικά μάλιστα για τους δικαστικούς λειτουργούς, μια τέτοια υποτακτική αντίληψη μπορεί να αποβεί ολέθρια για τη λειτουργία της δικαιοσύνης στο σύνολό της.

Ο κάθε δικαστής και εισαγγελέας έχει αναφαίρετο δικαίωμα να είναι καλός χριστιανός. Πρωταρχικά όμως οφείλει, να είναι συνειδησιακά χειραφετημένος και απροσωπόληπτος κριτής, δηλαδή καλός δικαστικός λειτουργός.

*Ο ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΠΑΓΙΑΣ είναι αντεισαγγελέας Εφετών, πρόεδρος της Ενωσης Εισαγγελέων Ελλάδος.

«Ανεξέλεγκτες σχέσεις»

Του ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΥ*


Οι σχέσεις δικαστικών - κληρικών αναπτύχθηκαν έτσι ώστε να έχουμε και να μιλάμε για διαπλοκή. Οταν δηλαδή αρχικά μια πνευματική σχέση, από ένα σημείο και μετά γίνεται ανεξέλεγκτη, ώστε να μη γνωρίζουμε πού θα φθάσει. Η αφοσίωση και η πνευματική σχέση προς τις κεφαλές της Εκκλησίας μπορεί να οδηγήσουν δικαστές ακόμη και να ενταχθούν στην Εκκλησία. Κι έχουμε περιπτώσεις δικαστικών που έγιναν κληρικοί.

*Ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΣ είναι πρωτοπρεσβύτερος, καθηγητής Πανεπιστημίου.

«Αποκαρδιωτικά φαινόμενα απ' τις δύο πλευρές»

Του Μητροπολίτη Ζακύνθου ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ


Επειδή και οι δύο θεσμοί της Εκκλησίας και της Δικαιοσύνης είναι συντηρητικοί συναντώνται σε ένα κοινό παρονομαστή:

Οι μεν επαγγέλλονται τη Δικαιοσύνη του θεού και οι άλλοι, κατά συνείδηση, πρέπει να αποδίδουν δικαιοσύνη στους ανθρώπους.

Επειδή οι θέσεις ενός δικαστικού, κυρίως στην επαρχία, είναι προβεβλημένη και επομένως επιβάλλει την αναγκαία σοβαρότητα, οι δικαστικοί έβρισκαν συνήθως στη μητρόπολη και τον μητροπολίτη μία σχέση που ήταν και υπηρεσιακή, καθώς οι πρωτοδίκες ήταν μέλη των μητροπολιτικών Συμβουλίων και ως εκ τούτου ανυψούμενοι οι δικαστικοί, δηλαδή γίνονταν εφέτες αρεοπαγίτες είτε μετατιθέμενοι οι μητροπολίτες συναντώντο στη συνέχεια από ανώτερες βαθμίδες. Κάποιοι κληρικοί, οι περισσότεροι, προσπάθησαν να εκμεταλλευθούν τις γνωριμίες και να εκθέσουν και τον εαυτό τους και τους δικαστικούς. Οπου η σχέση ήταν ιδανική χωρίς παρεμβάσεις και παρεκκλίσεις ήταν ευεργετική. Ομως, πράγματι, υπήρξαν τα τελευταία χρόνια φαινόμενα αποκαρδιωτικά και από τις δύο πλευρές.


ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ - 02/11/2008

Μετα απ ολα αυτα τι να προσθεσει καποιος?