Κλαυθμος και οδυρμος.....

Δεν υπαρχει περιπτωση να σωθουμε.Φαινεται οτι η ο καλος θεος μας απαρνηθηκε η εμεις βαρεθηκαμε τη ζωη.Αλλοιως δεν εξηγειται το γεγονος οτι περιφρονουμε τη ζωη με απαραδεκτο τροπο.Σημερα Μ.Παρασκευη παρακολουθω στις ειδησεις οτι απο το Σαββατο του Λαζαρου μεχρι και σημερα εχουμε ταισει με 28 θυματα τον μινωταυρο της ασφαλτου.Χωρια οι τραυματιες.Δεν ξερω τι επιζητουμε ως λαος,αλλα σιγουρα εχουμε χασει καθε αισθηση του μετρου.Δινουμε την εντυπωση ανθρωπων που το μονο για το οποιο νοιαζονται ειναι το τωρα,και ο τροπος που θα το ζησουν.Οταν αλλοι λαοι με πολλαπλασιο πληθυσμο φροντιζουν τη ζωη τους και την υγεια τους,εμεις αδιαφορουμε επιδεικτικα.Ιδιως οι νεοι.Επηρεασμενοι απο τον υποτιθεμενο μοντερνο τροπο ζωης αγοραζουν πανευκολα γρηγορα αυτοκινητα,τρεχουν ιλλιγγιωδως εχοντας καταναλωσει προηγουμενως ικανες ποσοτητες αλκοολ.Τα νεκροταφεια ειναι γεματα πια απο νεους,τα νοσοκομεια επισης.Οι γονεις μακαριοι ,οι πιο πολλοι,πιστευοντας οτι εξασφαλιζοντας στους γονους τους μια καλη ζωη ,αδιαφορουν για τις συνεπειες και οταν αυτες χτυπησουν την πορτα τους τοτε και μονο τοτε ,που ειναι πια πολυ αργα,τραβουν τα μαλλια τους και οδυρονται.
Που θα παει αυτος ο τοπος;Θα προλαβουμε τον επομενο αιωνα;